“استفان آمبرت لوکاس” هنرمندی است که شاید بیراه نباشد اگر بگوییم: “از هر انگشت او یک هنر می بارد”. او به واسطه علاقه خود به هنر، در زمینه های نقاشی، شعر و ادبیات و عطرسازی فعالیت های متعددی داشته است. ذهن او همچون یک بوم سفید است که خلق هر عطر در آن، به مانند خلق یک نقاشی است؛ بوها برای او حکم رنگ را دارند و ساخت یک عطر برای او مثل ترکیب و تلفیق رنگ هاست. او می گوید: «من عطرهایم را می بینم، هر عنصر و هر آکورد بویایی همچون یک رنگ بخصوص است. من رایحه را اختراع نمی کنم؛ چراکه هر رایحه مثل رنگ صورتی یا نیلی یا هر رنگ دیگر، در ناخودآگاه ما حضور دارد. من فقط از آنها می خواهم که با هم زندگی کنند، زیبایی هایشان را در کنار یکدیگر به رخ بکشند. وظیفه من ایجاد هماهنگی بین آنها در یک خط سیر مشخص است.» منبع الهام آقای لوکاس برای طراحی عطرها، مشرق زمین است. بخصوص خاورمیانه که از دیدگاه او “مهد جهان” است. او مشرق زمین را مظهر تجمل، ظرافت، خیال پردازی، عرفان و اولوهیت می داند؛ چیزی که تلاش داشته در طراحی بطری ها و روایح خود نیز به آن توجه کند. “هفت”، عدد مورد علاقه لوکاس است و تکرار سه باره ی این عدد در لوگو و نام تجاری برند نماد سه اصل “معنویت”، “محفوظ بودن” (در امان بودن) و “شانس” است.