از دل سکوتی کهن، جایی میان خاک خیس و دود صمغ، رایحه‌ای برخاسته است که نه برای اغوا، بلکه برای هدایت طراحی شده. شمن، نه یک شخصیت، بلکه حالتی از آگاهی‌ست؛ گویی این عطر، پژواک گام‌های یک روح باستانی‌ست که بر مرزهای جهان مادی و معنوی قدم می‌زند. MiN New York با خلق این عطر، آیینی را به تصویر کشیده که در آن زمان، ماده و رؤیا در هم تنیده‌اند؛ عطری که بیشتر زمزمه‌ای‌ست تا ادعا، بیشتر سکوتی متفکر تا صدا.

شمن با آکوردی سبز و تلخ از برگ بنفشه و ماندارین گشوده می‌شود؛ روشن، درخشان، با حسی مانند نخستین بیداری پس از رؤیایی تاریک. لحظاتی بعد، فضا با دود صمغ کندر و گرمای پنهان لابدانوم جان می‌گیرد، و رایحه‌ای اسرارآمیز پدید می‌آید که با رگه‌هایی از جوز هندی و رز، خاکی و مقدس جلوه می‌کند. در پس‌زمینه، پرده‌ای گرم و نشسته از عنبر، پچولی، استایرکس و عسل رایحه را می‌پوشاند؛ شیرینی‌ای که خام نیست، بلکه جادویی‌ست، مانند رد نرمی از خاکستر بر پوست.